تالاب آبی

اِمِلین و ریچارد، دو کودکی که از غرق شدن کشتی جان سالم به در برده‌اند، خود را تنها بر جزیره‌ای بهشتی و دورافتاده می‌یابند. بی‌آن‌که تکیه‌گاهی یا بزرگ‌سالی در کنارشان باشد، باید بیاموزند چگونه زنده بمانند و جهان پیرامون خود را بفهمند. با گذشت سال‌ها رابطه‌شان دگرگون می‌شود و معصومیت، کشف و احساسات نوپا در هم می‌آمیزند. طبیعت هم‌زمان به پناهگاه و رازی بدل می‌شود. این روایت گذار به بزرگسالی را در بستری وحشی و آرمانی می‌کاود، جایی که زیبایی با انزوا در تضاد است. نویسنده تأملی در باب غریزه، یادگیری و پیوندهای انسانی بیرون از هر جامعه‌ای پیشنهاد می‌کند.